Stichting Onderwijs Midden-Limburg

Leno Janssen na 43 jaar onderwijs met pensioen

Na 43 jaar bij één school in één dienstbetrekking, weet hij het zelf wel: “Je komt niet zomaar van Leno af.” Toch levert hij op 20 maart de sleutel in van zijn geliefde Mavo Roermond. “Ik heb helemaal geen zin om te stoppen”, zegt directeur Leno Janssen (65). “Iedere dag zie ik driehonderd mensen, die ga ik missen want ik ben een echt gezelligheidsmens. Dat zal de grootste shock worden.”

Bij zijn beroepskeuze op de middelbare school was er maar één optie: het onderwijs. “Dat is een onvoorstelbare luxe als je zo zeker bent over je beroepskeuze.” Zo gebeurde het dat hij opgeleid als docent wis- en natuurkunde in 1976 aan de Rijks HBS startte. Zijn sterke motivatie voor onderwijs: “Als het kwartje valt bij een leerling en je ziet die twinkeling in de ogen, dáár doe ik het voor.”

Mensen op weg helpen
“Leerlingen vergeten huiswerk en boeken, ja, dat zijn al 40 jaar lastige dingen. Maar in essentie kun je mensen op weg helpen. Dat is het mooie van onderwijs. Ik ben geen moeder Theresa die het leven draaglijk maakt voor duizenden mensen. Als ik voor één leerling van betekenis kan zijn, dan is het al alle moeite waard. Ook als het iemands bewuste keuze is om niks met wiskunde te doen, dan heb ik het als wiskundedocent goed gedaan. Immers ook zonder wiskunde kun je gelukkig worden in het leven.”

Na vijf jaar werd Leno Janssen conrector “en dat pluche is altijd goed blijven voelen”, zegt hij gekscherend. Ruim 25 jaar heeft hij wiskundeles gegeven, natuurkunde slechts één enkele les die hij overnam van een collega. “Tot verbazing van de leerlingen, die vroegen: ‘Meneer, kunt u dat wel?’ Weet ik niet, zei ik. Na afloop vertel je het me maar. En halverwege hield die jongen zijn duim omhoog. Dat zijn toch gouden momenten?”

Wisselwerking met maatschappij
Hij ziet duidelijk de wisselwerking tussen onderwijs en maatschappij. “Geef leerlingen de gereedschappen om die maatschappij te vormen. Want als het maatschappelijk beeld verandert, verandert het onderwijs mee. In de jaren tachtig kon je je niet suf genoeg begeleiden, prestatie was een vies woord. De maatschappij is individualistischer geworden en in die vrijheid van handelen moeten scholen mee. Je kunt je toch niet meer voorstellen dat als je vroeger iets wilde betalen, dat je dan tussen 9 en 5 uur naar de bank moest gaan om een acceptgiro te schrijven? Ook in de rol tussen docent en leerling is veel veranderd. Niets lijkt vanzelfsprekend, alles moet verdiend en bevochten worden. Gechargeerd gezegd: wat hebben leerling en leraar elkaar te bieden? Je moet daar als mens in staan om de klik te maken.”

Meebewegen dus, al roepen de stapels papier op zijn bureau vragen op in deze tijd van digitalisering. “Ik ben vreselijk ouderwets en in het directieberaad de enige die op papier werkt. Zit je in overleg over zo’n klep heen te praten”, doelt hij op laptops naast zich. “Ik ben wel mobiel maar niet smart en heb een originele Nokia 3310, die is nu meer waard dan waar ik ‘m destijds voor heb gekocht.”

In 43 jaar onderwijs heeft Leno vier schoolbesturen meegemaakt, drie keer een verhuizing ondergaan of mee georganiseerd, zijn drie collega’s en vier leerlingen overleden… “het leven komt hier in volle omvang voorbij.” Hij noemt het een “onvoorstelbaar, prachtig cadeau dat hij geen enkele dag met tegenzin is gaan werken. “Natuurlijk waren er best moeilijke dagen of momenten dat ik ’s avonds naar huis ging en dacht: barst. Maar thuis was het dan weer over. Koken is voor mij het ideale afschakelen: in plaats van aan school denken aan het aardappelen koken denken”.

Turbulente periode
Leno laat de school naar eigen zeggen achter in een heel turbulente periode. “Het samengaan met Lyceum Schöndeln heeft onderwijskundig grote voordelen voor leerlingen, we kunnen meer mogelijkheden en dus meer maatwerk bieden. Maar we zijn een kleine organisatie en daardoor kwetsbaar, met bijna vijftig medewerkers en 35 fte. Dat kleinschalige en de korte lijntjes zullen medewerkers gaan missen. We zijn al jarenlang aan het bezuinigen, ook bij het OOP. We hebben het punt bereikt dat alle vlees van de botten geschraapt is. In die situatie een locatie draaiende houden, hou je geen tien jaar vol. In tijden van grote onzekerheid duidelijk zijn, een baken zijn en houvast bieden, dat is het belangrijkste werk voor de schoolleiding de komende jaren.

14 juni afscheid
Op 14 juni neemt Leno officieel afscheid tijdens het personeelsfeest van school dat ze altijd vieren met medewerkers en hun partners. “Altijd gezellig, met een eenvoudige doch voedzame maaltijd, zou Ollie B. Bommel zeggen. Fijn is dat ik het niet zelf organiseer maar het laat gebeuren.” Organiseren krijgt een andere vorm. In zijn woonplaats Geleen is Leno lector in de Pastoor van Arskerk en bestuurder bij de Zonnebloem, waarvoor hij de grootschalige activiteiten organiseert. “Ik heb me één ding voorgenomen: ik ga niets doen waar een cyclus in zit. Ik wil nu de vrijheid, nadat anderen 43 jaar mijn agenda hebben bepaald.”

Want nu staat ‘ie voor de deur: de échte grote vakantie. “De langste tot nu toe was het half jaar tussen afstuderen en werken, in de wetenschap dat ik een baan kreeg. Ooit stop je en komt die vakantie waarvan je niet weet hoe lang die duurt en waarvan je wel weet dat die maar op één manier eindigt: tussen zes plankjes. Hoe zo’n oneindig lijkende vakantie is, vraag me dat maar over een jaar.”

Deel dit bericht via: